Geachte kijkers, College, mederaadsleden en verdere aanwezigen.

Laatst keek ik naar de uitreiking van het Gouden Kalf. U weet wel de grote prijs van het Nederlands Film Festival, in navolging van de Gouden Beer (filmfestival van Berlijn) en de Gouden Leeuw (filmfestival van Venetië). Het kwam de bedenkers van de naam goed uit dat er ook een Bijbelverhaal is dat gaat over de aanbidding van een Gouden Kalf als een afgod. Bij een poll op internet bleek dat dit laatste bij veel mensen niet bekend was. Het aanbidden van een afgod door de Israëlieten op weg van Egypte naar het beloofde land werd door velen ook afgedaan als een primitieve wijze van godsdienstbeoefening. Daaraan denkende kwam bij mij het idee naar boven dat wij als mensen van de 21e eeuw eigenlijk ook een onzichtbaar Gouden Kalf hebben aanbeden, maar dan in de vorm van een zeepbel, de zeepbel van de nooit te stoppen economische groei. De ‘sky is the limit’, steeds meer welvaart en nog meer economische groei, daar hebben we in geloofd, totdat in de VS – enkele jaren geleden alweer – de hypotheekcrisis losbarste. Banken gingen failliet, overheden moesten ingrijpen om het tij te keren, met een economische crisis als gevolg, stijging van werkloosheid en jawel een economische krimp, iets wat ons geloof in de zeepbel niet kon bevatten. Ons geloof in de alsmaar voortdurende economische groei was uit elkaar gespat, zoals het Gouden Kalf uiteindelijk ook in puin is geslagen. Hoezo een primitief geloof!

De gevolgen hiervan zijn te merken, de burgers hebben geen vertrouwen meer in alles en nog wat en al zeker niet in de politiek. Wij als CDA hebben dat aan den lijve ondervonden met de laatste verkiezingen. Er was geen vertrouwen meer in het politieke leiderschap van Jan Peter Balkenende, een zondebok in bare tijden is gauw gevonden. In tegenstelling tot de 2e Kamerverkiezingen heeft het CDA het goed gedaan bij de gemeenteraadsverkiezingen met onze lijsttrekker Mona Keijzer. Als één van de weinige gemeentes in Nederland zijn wij als CDA gelijk gebleven in het aantal zetels, in plaats van een teruggang. Onze trouwe aanhang in Purmerend zijn wij daar dan ook dankbaar voor.

Waarom deze aanloop? Dat moge duidelijk zijn. Als bedrijven slechter presteren en minder winsten maken, zal de rijksoverheid minder belasting binnen krijgen. Dat effect van minder inkomsten ondervinden gemeenten pas enkele jaren later. Purmerend gaat het de komende jaren dus ook merken. Minder inkomsten vanuit het gemeentefonds betekent domweg dat we minder uit te geven hebben. In tijden van luxe kunnen politieke partijen kibbelen over de vraag waaraan ze al die luxe willen uitgeven, maar in deze tijden – waar nauwelijks nog plaats is voor luxe uitgaven – moeten echte keuzes gemaakt worden. Het CDA is tegen het gebruik van de kaasschaafmethode. Met deze methode, waarbij overal een beetje vanaf wordt gehaald, maak je namelijk geen keuzes. Wij als CDA zijn hier duidelijk in. De primaire taak van de gemeente zal moeten zijn dat iedere Purmerender verzekerd moet zijn dat hij in zijn 1e levensbehoefte kan voorzien. In die zin is de huishouding van een gemeente te vergelijken met die van een gewoon gezin. Als in een gezin inkomen wegvalt, bijvoorbeeld door werkloosheid, moeten keuzes gemaakt worden. Eerst zorgen dat we de huur en de rekeningen van gas, licht en water kunnen blijven betalen, dat er kleding genoeg is en dat er elke dag drie keer gegeten kan worden en als er dan nog wat overblijft, kunnen we zien waaraan we het kunnen uitgeven voor die zaken die het leven nog meer veraangenamen.

Wij als CDA willen een samenleving waarin de eigen verantwoordelijkheid hoog in het vaandel staat. Burgers en organisaties nemen zelf hun verantwoordelijkheid voor een goede samenleving. De gemeente helpt mensen om deze verantwoordelijkheid te nemen. In deze samenleving kan iedereen meedoen, we hebben respect voor elkaar en we zorgen voor elkaar.

Vorig jaar heb ik hier gesproken over de touwtjes in handen nemen, de eindjes aan elkaar knopen en over het doorhakken van knopen. Eigenlijk is de situatie nauwelijks veranderd. We hebben een nieuw College, met bijna dezelfde samenstelling van VVD, PvdA en CDA als in de afgelopen 4 jaar. Had Job Cohen maar eens gekeken naar het succesvolle Purmerendse coalitiemodel, dat nu verder uitgebreid is met de Stadspartij. Wij, als CDA hebben vertrouwen in dit College en steunen ook de voorstellen zoals die in de begroting staan. Deze partijen hebben dus de touwtjes in handen genomen. Dat we de eindjes aan elkaar moeten knopen is u wel duidelijk geworden na dit betoog. Tijdens deze begrotingsraad zullen knopen doorgehakt moeten worden.
Verder wil ik de oppositie partijen een compliment maken. Ze zijn scherp richting het College, maar wel constructief. Zo hoort het ook, het gaat om een gezamenlijk doel, namelijk de burgers van Purmerend te vertegenwoordigen, niet strijdend maar veel meer aanvullend.

Hebben we als CDA nu een somber beeld over Purmerend? Absoluut niet, dit jaar hebben we Purmerend 600 jaar Stad gevierd. Er waren vele festiviteiten, die grootst werden gevierd, de verbondenheid onder de Purmerenders is groot, het besef is aanwezig dat het de komende tijd allemaal minder zal worden, maar er is ook het gevoel dat het tij te keren is als we met elkaar weer de schouders er onder zetten. Wij als CDA bespeuren een gemeenschapszin onder de Purmerendse burgers en dat is precies wat we nodig hebben om vooral weer het vertrouwen terug te krijgen dat we na al deze crisissen verloren hadden. Het motto van het coalitieakkoord geeft dat ook goed aan: ‘Alle hens aan dek’.

Ik wil het hierbij laten en bij deze gelegenheid wil het CDA ook dit jaar het college en de medewerkers danken voor hun inzet en Gods zegen vragen over de stad.

Rob Duijker, fractievoorzitter CDA Purmerend